Projekt Muzeum Historii Polski jest próbą rozwiązania podwójnego zadania projektowego. W skali urbanistycznej dotyczy ingerencji w zastaną przestrzeń, o znacznych walorach historycznych, zdewastowaną poprzez lokalizację uciążliwej trasy komunikacyjnej. W skali samego budynku zadanie dotyczy optymalnego rozplanowania poszczególnych funkcji w obrębie budynku i właściwego ich połączenia z otaczającą strukturę przestrzeni publicznych.

Jako jedną z podstawowych zasad usytuowania i kształtowania samego budynku przyjęto obudowę uciążliwej Trasy Łazienkowskiej w celu ograniczenia negatywnego wpływu intensywnego ruchu samochodów na park, przestrzeń skarpy i cenne obiekty zabytkowe. Dodatkową zaletą obudowy trasy i lokalizacji budynku ponad niż jest wykorzystanie obszaru biologicznie i krajobrazowo zdegradowanego bez konieczności istotnych ingerencji w istniejący drzewostan oraz strukturę przestrzenną parku. Ze względu na walory obszaru parkowego oraz lokalizację cennych obiektów, przede wszystkim Zamku Ujazdowskiego, przyjęto zasadę częściowego ukrycia kubatury od strony parku oraz stopniowego wydobycia jej od strony skarpy gdzie stanowi ona element konkurujący z estakadą. Dzięki temu obiekt został wkomponowany w otoczenie w sposób dyskretny i możliwie harmonijny, a jego dach stał się przedłużeniem przestrzeni publicznej parku pozwalając na lokalizację tarasu widokowego o unikalnych walorach obserwacji krajobrazu. Ze względu na nadrzędny charakter krajobrazu skarpy odsłonięta część bryły budynku, obudowująca wylot estakady z utworzonego tunelu, została ukształtowana przy użyciu ograniczonych środków formalnych aby nie dominował w widoku skarpy i nie stanowił konkurencji dla bryły Zamku Ujazdowskiego. W obszarze objętym opracowaniem docelowo znajdą się dwie osie kompozycyjne: historyczna Oś Stanisławowska, która poddana zostanie rewaloryzacji i oś biegnąca wzdłuż przykrytej Trasy Łazienkowskiej i znajduje swoją kontynuację w formie zabudowy pierzejowej na swoim dalszym odcinku. Obie osie przecinają się w dość przypadkowym miejscu w obszarze opracowania. Podstawową zasadą jest wyeksponowanie Osi Stanisławowskiej jako historycznego elementu barokowej osnowy urbanistycznej przy jednoczesnym wykorzystaniu potencjału nowej osi jako otwartej przestrzeni publicznej i subtelne połączenie ich w punkcie przecięcia.

Strukturalnie budynek podzielono na trzy podłużne trakty, w których na poszczególnych kondygnacjach umieszczono poszczególne bloki funkcjonalne. Wyższe kondygnacje obejmują wszystkie trakty, zaś dolne mieszczące funkcje obsąugujące zajmują trakty boczne zlokalizowane po obu stronach Trasy. W rozcięciu budynku, na poziomie +1 zlokalizowano główne wejście z poziomu skarpy. W części wschodniej zlokalizowano hall wejściowy, główne forum w formie wewnętrznego placu schodzącego stopniowo na niższą kondygnację. Z przestrzeni forum zaprojektowano wejścia do głównych stref publicznych budynku oraz przestrzeni wystaw czasowych.