Plac Nowy Targ stanowi, obok Rynku i Placu Solnego, jeden z trzech historycznych placów handlowych w obrębie wrocławskiego Starego Miasta. Wyznaczony w XIII wieku, utrzymał swoją targową funkcję do wczesnych lat powojennych. W latach 50. i 60. XX wieku został gruntownie przebudowany według projektu Ryszarda Natusiewicza, Włodzimierza Czerechowskiego oraz Anny i Jerzego Tarnawskich. Wprowadzenie modernistycznej, w zasadzie monofunkcyjnej zabudowy (budynki wielorodzinne z niewielkim udziałem usług) ostatecznie zmieniło pierwotne przeznaczenie placu.
Dziś z tradycji miejsca pozostała głównie nazwa; plac od wielu lat nie pełni funkcji miejskiego targowiska, a wraz z jego zniknięciem, stracił również swoją wyrazistą tożsamość. Jak dotąd trwa intelektualna polemika dotycząca charakteru tego miejsca, której biegunami są dwie koncepcje: przywrócenia renesansowej zabudowy oraz kultywowania idei modernizmu. Jedno jest jednak oczywiste, że pozbawiony intensywnego handlu plac stał się jedynie wielką pustą mało atrakcyjną przestrzenią, która została zagarniona przez deficytowe we wrocławskim centrum miejsca parkingowe. Nie jest miejscem docelowym, na które się przychodzi, żeby spędzić tam czas, a jedynie przestrzenią, przez którą się przemyka w drodze na Rynek czy Ostrów Tumski.
Celem stało się stworzenie placu wielofunkcyjnego na co pozwala jego duża skala. Kolejne kroki projektowe nie wprowadzają rewolucji na placu a jedynie go porządkują i dostosowują się do współczesnych potrzeb centrum Wrocławia.Plac ma był przeciwwwagą dla komercyjnego turystycznego Rynku, miejscem kameralnym , który wpisuje się w system miejsc rekreacyjnych śródmieścia.
Zasadniczym krokiem zadanym przez miasto Wrocław stało się przeniesienie parkingu do podziemia oraz wyeliminowanie ruchu samochodowego jedynie do narożników placu. Główna płyta placu potraktowana została jako „wkładka” w istniejącą strukturą. Ta zdefiniowana posadzką przestrzeń otrzymuje nowo projektowane ściany, wewnątrz których powstaje prostokątny plac. Północna i południowa pierzeja zostały przeznaczone na strefy rekreacyjne natomiast południowy i północne bieguny zajmują odpowiednio strefa handlu zlokalizowanego pod otwartym zadaszeniem oraz wielofunkcyjny pawilon. Powstaje w ten sposób niejako plac w placu, niezależny od tego co dzieje się i będzie powstawał w jego pierzejach. W 'offsecie' między istniejącą zabudowę, a nową przestrzenią na środku, podkreślone zostały ciągi piesze : handlowy wzdłuż ulicy Krowiej, rekreacyjny wzdłuż Nożowniczej oraz reprezentacyjny przed Urzędem Miasta na przedłużeniu ulicy Purkyniego.
Zabiegiem spajającym kompozycyjnie różne elementy przestrzeni placu stało się wykorzystanie linii nieskończonych wrocławskiego op-art'owego artysty Wacława Szpakowskiego. Betonowa linia, zaczyna się w północno wschodnim narożniku a kończy w południowo zachodnim, jest jednocześnie wzorem na posadzce oraz murkiem podtrzymującym drewniane podesty, w jej przebieg wkomponowana jest również fontanna oraz kubatura pawilonu i wiaty handlowej.