Główną ideę projektu było stworzenie nowego modelu miejskiego zespołu apartamentowego wpisanego w dziewiętnastowieczną tkankę śródmiejską. Historyczna zabudowa tego obszaru - złożona z typowych kamienic czynszowych - uległa w większości zniszczeniu podczas działań wojennych w 1945 roku. Mająca ją zastąpić nowoczesna architektura nawiązuje do zachowanych budynków przez zastosowanie podobnych materiałów: cegły i kamienia.

Od strony wschodniej apartamenty otwierają się wielkimi przeszkleniami na kanały Odry. Zaprojektowano tutaj także szerokie, wygodne balkony oraz zielone tarasy na dwóch najwyższych kondygnacjach, które zostały pomyślane jako 'domy miejskie'. Wewnątrz kwartału zabudowy znajduje się dziedziniec z miejscami parkingowymi i zielenią oraz droga dojazdowa. Na parterze, od strony ulic Bolesława Drobnera i Śrutowej, zaplanowano lokale usługowe do wynajęcia.

Ze względu na założony standard obiektu zaproponowano wykończenie elewacji materiałami najwyższej klasy. W usługowych pomieszczeniach parteru przewidziano duże witryny, a wyższe kondygnacje zostaną obłożone cegłą elewacyjną i naturalnym kamieniem.