Aby odzyskać dla Wrocławia zawłaszczony przez komunikację obszar placu Społecznego, zaproponowaliśmy utworzenie trzech łączących się ze sobą przestrzeni publicznych, które stanowiłyby szkielet funkcjonalno-kompozycyjny całego założenia. Główna ulica - prowadząca od mostu Grunwaldzkiego do skrzyńowania ulic Oławskiej i Zygmunta Krasińskiego - stałaby się przedłużeniem kompozycyjnym osi grunwaldzkiej, a funkcjonalnie łączyłaby plac Grunwaldzki z biegnącą w stronę Rynku ulicą Oławską. miałaby charakter miejskiej ulicy pieszej, z ograniczonym do minimum ruchem kołowym i spowolnionym ruchem środków komunikacji publicznej. Po obu stronach ulicy, wypełnionej zielenią i elementami małej architektury, wznosiłyby się rytmicznie rozmieszczone kwartały zabudowy z lokalami handlowo-usługowymi na niższych kondygnacjach. Drugą co do ważności przestrzenią publiczną byłby ciągnący się z północnego zachodu na wschód pasaż pieszo-jezdny, łączący park Juliusza Słowackiego i 'dzielnicą muzeów' z rekreacyjnymi terenami nad Oławą. Byłby to ciąg spacerowy prowadzący ze Starego Miasta (ulica Wita Stwosza) na tereny ulicy Na Grobli, gdzie w przyszłości ma powstał kampus Politechniki Wrocławskiej. Trzecim elementem układu byłyby istniejące nadodrzańskie bulwary między centrum miasta a ujściem Oławy, które zostałyby połączone i częściowo obniżone do poziomu rzeki.

Osnową stworzoną przez wymienione ciągi i przestrzenie wypełniłaby tkanka miejska w formie kwartałów zabudowy, rozdzielonych lokalnymi ulicami dojazdowymi i niewielkimi placami.