Budynek, wpisany w pierzeję reprezentacyjnej ulicy Wrocławia, wyróżnia się z otoczenia lekkością, respektując jednocześnie zasadą rządzącą rozmieszczeniem sąsiednich obiektów - ustawionych w rządzie 'mebli' o podobnej skali i zbliżonym charakterze. Głównym zamierzeniem było pokazanie wszystkich fascynujących zjawisk poprzedzających spektakl: prób tanecznych, prób chóru i orkiestr. Codzienne życie teatru zamknięto w określonych kubaturach i wypchnięto na ulicę, ukazując je przechodniom jako reklamę, zwiastun zbliżającego się święta. Fasada budynku z jednej strony dopasowuje się do otoczenia skalą, linią zabudowy i kontynuacją podcienia w przyziemiu, z drugiej jednak wprowadza nową jakość przez maksymalne otwarcie i poszukiwanie interakcji między życiem ruchliwej ulicy i działaniami artystycznymi wewnątrz teatru.

Funkcjonalnie obiekt dzieli się na trzy części: hol wejściowy od strony ulicy marsz. Józefa Piłsudskiego, rozbudowaną scenę z pomieszczeniami pomocniczymi od strony ulicy Wojciecha Bogusławskiego i zaplecze sceny od ulicy Świdnickiej. Ponad zapleczem sceny znajdują się pomieszczenia dla aktorów i pokoje biurowe, a na samej górze umieszczono autonomiczne skrzydło hotelowe.

Architekturę strefy wejściowej budują zamknięte kubatury sal dla muzyków i tancerzy oraz otwarte, ulokowane na kilku poziomach pomosty foyer. Hol wejściowy został przekryty przeszkloną konstrukcję. Duże przeszklenia zastosowano także w elewacji od strony ulicy marsz. Józefa Piłsudskiego, co umożliwia atrakcyjną ekspozycję budynku na tle poważnych, ciężkich, wielkomiejskich fasad wznoszących się przy niej gmachów.