Śródmiejskie tereny przemysłowe są w świadomości społecznej białymi plamami. Funkcjonują jak miasto w mieście: odrębny świat za betonowym parkanem, rządzący się własnymi prawami. Zamknięty charakter tych terenów oraz skojarzenia, jakie budzi ich funkcja - maszyny, hałas, brud, sprawiają, że niewiele osób zdaje sobie sprawą z ich potencjału.

Wrocławska elektrociepłownia nie należy tutaj do wyjątków. Położona w zdewastowanej, ale niezwykle urokliwej części miasta, potrzebowała obiektu, który pełniłby funkcję wizytówki świadczącej o statusie i aspiracjach inwestora. Zdecydowano się na adaptację nieczynnej i zniszczonej przez powódź stołówki zakładowej. Wśród gęstwiny rur, przewodów i taśmociągów powstało eleganckie i nowoczesne Centrum Informacyjno-Szkoleniowe (CIS).

Jednym z głównych założeń autorów projektu było wprowadzenie do istniejącej struktury czytelnych podziałów, które organizowałyby przestrzennie nowe funkcje. Budynek wraz z otoczeniem podzielono na moduły odzwierciedlające zróżnicowanie funkcjonalne. Jednym z podstawowych elementów orientacji przestrzennej jest oś łącząca oba wejścia, którą podkreślono długą pomarańczową ścianą. Oddziela ona otwartą przestrzeń ogólną od zamkniętych sal konferencyjnych, z których można się dostać na drewniany taras i modularnie zorganizowany ogród. W strefie holu, przenikającej się z otoczeniem dzięki przeszklonej elewacji, ustawiono cztery boksy biurowe, które obsługują i uzupełniają sale konferencyjne. W warstwie materiałowej skontrastowano panele aluminiowe w chłodnym, naturalnym, odpowiadającym otoczeniu kolorze z drewnem dominującym w wystroju wnętrz.