Nowy budynek został zlokalizowany w ścisłym, zabytkowym centrum miasta w ważnym miejscu, u zbiegu ulicy Kuźniczej z placem Uniwersyteckim. Kontekst dla niego stanowił obiekty wybudowane w różnych okresach historycznych różniące się między sobą skalą i charakterem. Nowa bryła stanowi próbą wpisania w ten kontekst, respektując gabaryty otaczającej zabudowy z uwzględnieniem dominującego znaczenia kompleksu Gmachu Głównego Uniwersytetu Wrocławskiego.

W projekcie rezygnowano z banalnego naśladowania form historycznych, w przekonaniu że architektura, nawet traktowana jako miejska scenografia, powinna był budowana przy użyciu form charakterystycznych dla czasu w którym powstaje. Budynek powinien informować o swojej funkcji, a przy dość złożonym programie właściwym sposobem wydaje się pokazanie jego wewnętrznej struktury. Przy kształtowaniu bryły, wnętrz i detalu obiektu odwołano się do bogatej tradycji wrocławskiego modernizmu. Powagę i prestiż wynikające z funkcji obiektu podkreślono zastosowaniem na zewnątrz i wewnątrz okładzin z trawertynu i stonowanej kolorystycznie stolarki.

Budynek dzieli się funkcjonalnie i przestrzennie na dwa skrzydła. Skrzydło ciągnące się wzdłuż ulicy Kuźniczej i placu Uniwersyteckiego mieści na parterze główne wejście z dwukondygnacyjnym holem i szatnią oraz restauracją. Wyżej znajdują się sale seminaryjne i biblioteka wydziałowa. Przy ulicy Uniwersyteckiej usytuowano dwa duże audytoria, umieszczone jedno nad drugim. Od tej strony znajduje się wjazd na wewnętrzny dziedziniec i dwukondygnacyjny parking podziemny.

wnętrza zaprojektowano, wykorzystując proste, pełne umiaru formy i materiały: kamień, szkło i naturalne drewno. Uzyskany rezultat stanowi kompromis między reprezentacyjnością obiektu użyteczności publicznej a prostotę i funkcjonalności budynku dydaktycznego, dzięki czemu budowla - służąca na co dzień rzeszom studentów - może również pełnić funkcję centrum konferencyjnego.