|
|
| Lokalizacja: |
|
Wrocław, ul. Świdnicka 35 |
| Autorzy: |
|
Agata Kowalczyk, Maciej Kowaluk, Zbigniew Maćków, Eliasz Matuła, Magdalena Paprotna, Katarzyna Pielak, Bartłomiej Witwicki, Zuzanna Wojtasiak, Michał Zawadzki |
| Współpraca: |
|
Tomasz Macalik, Fabryka Ciszy |
| Inwestor: |
|
Opera Wrocławska |
| Powierzchnia: |
|
|
Zabudowy
Użytkowa |
|
3 705m2
12 608m2 |
| Kubatura: |
|
81 510m3 |
| Kalendarium: |
|
|
Konkurs
Realizacja |
|
2008 |
| Nagrody: |
|
- |
Obiekt będący przedmiotem konkursu ma niesłychanie zobowiązującą lokalizacją. Z jednej strony kontekst dziewiętnastowiecznej, reprezentacyjnej zabudowy z gmachem Opery na czele, z drugiej zaś poddawana rewitalizacji przestrzeń Placu Wolności z realizowanym budynkiem nowej Sali Koncertowej. Struktura obiektu wynikająca z programu funkcjonalnego i regulacji obowiązującego planu miejscowego, również stawia przed projektantami wysokie wymagania. Z jednej strony budynek ma zapewnił funkcje zaplecza technicznego dla Opery, a jednocześnie mieścił w sobie dziedziniec/plac publiczny, ogólnodostępny, wyznaczony założeniami planu i stanowił pierzeje przestrzeni publicznych Placu i Promenady Staromiejskiej. Przy takim skomplikowaniu warunków brzegowych główny nacisk projektanci położyli na czytelność i prostotę rozwiązań przestrzennych i formalnych.
Podstawowym założeniem kształtowania formy budynku jest zmieszczenie zróżnicowanych funkcji budynku opery w jednolitym formalnie wolumenie oraz ujednolicenie bryły budynku zaplecza opery oraz planowanego obok budynku o przeznaczeniu komercyjnym.
Całość bryły jest podzielona na dwie części: budynek opery i budynek komercyjny. Trzy skrzydła budynku otaczają dziedziniec wewnętrzny, pełniący też funkcję letniej sceny operowej. Wewnętrzny plac otwarty na tylną fasadę istniejącego budynku Opery jest częściowo przekryty dynamicznie kształtowanym świetlikiem. Priorytetem dla kształtowania przestrzeni placu poza jego naturalnym otwarciem, jako placu publicznego, były warunki akustyczne organizowanych przedstawień oraz warunki dobrej widoczności dla założonej w programie liczby widzów.
Najważniejszymi zastosowanymi środkami wyrazu architektonicznego są: artykulacja fasady budynku oraz uformowanie „wewnętrznej’, zadaszonej przestrzeni dziedzińca/sceny letniej. Od strony zewnętrznej budynek jest dość oszczędną bryłą. Zdecydowanie bogatsze środki architektoniczne zostały użyte do kształtowania przestrzeni wewnętrznego dziedzińca. Sposób ukształtowania elewacji wewnętrznego placu został podporządkowany rygorystycznym wytycznym akustycznym na podstawie szczegółowych analiz.
Głównym, zewnętrznym materiałem wykończeniowym jest beton architektoniczny o różnorodnych fakturach, zastosowany zgodnie z przyjęto zasadę prostoty stosowanych środków wyrazu. Na posadzkach zastosowano płyty granitowe i ceramiczne. ściany wewnętrzne zaprojektowano jako wykończone panelami fornirowanymi i betonem architektonicznym.
|