Zasadniczym celem projektu było uregulowanie i ujednolicenie terenu powstałej w 1929 roku eksperymentalnej wystawy 'Mieszkanie i Miejsce Pracy' oraz znalezienie charakterystycznego sposobu na powiązanie wszystkich elementów założenia.
Zaczęliśmy od uporządkowania istniejącej wymkniętej przez lata spod kontroli przestrzeni, nadając różnym jej miejscom cechy charakterystyczne. I tak niewielkimi ruchami wydzieliliśmy: plac wejściowy (przed galeriowcem Pula Heima), plac usługowy (przed domem dla 8 rodzin), plac kawiarniany (postulujemy reaktywację parteu wysokoścowego budynku mieszkalnego Adolfa Radinga), plac wystaw (przed zrekonstruowanym przedszkolem i adaptowanym na siedzibę DOIA) oraz plac informacyjny (w centralnym punkcie terenu). Szukaliśmy elementów, które mogą porządkować, a jednocześnie ‘być niewidoczne’. Doszliśmy do przekonania, że najlepiej tę funkcję spełniają elementy już istniejące. Aby uczytelnić całe założenie urbanistyczne jakim jest WUWA, postanowiliśmy wprowadzić dyskretną granicę dającą jedynie sygnał, że oto zaczyna się ten teren. Elementem spajającym cały teren jest jednolita posadzka z charakterystycznym rysunkiem cięć dylatacyjnych przybierająca różne postacie od wijącej się parkowej ścieżki, poprzez kameralne rozlania widokowe, po place publiczne i skwery. W niektórych miejscach zagięliśmy do góry krawędź chodnika tak, że przybiera ona formę murku nawiązującego do tego, który znajduje się przy dawnym Domu Dla Osób Samotnych i Bezdzietnych Małżeństw autorstwa Hansa Sharouna.
Istnienie krawędzi porządkuje także dysponowaniem wszelkimi elementami funkcjonalnymi, takimi jak ławki, kosze na śmieci czy tablice informacyjne. Wznosząc się bądź opadając tworzy podporę dla siedzisk, postument dla etykiet informacyjnych czy obudowę kosza. W przestrzeni wytycza także lokalizację otwarć widokowych i wejścia na place publiczne.
Jako główny materiał wybraliśmy beton, gdyż jest on najbardziej neutralnym materiałem oraz beton zbrojony włóknem szklanym – Fibre C.