Nieruchomość Toscom Development przy ul. Bernardyńskiej 4 pozostaje jedną z ostatnich wyjątkowych, z uwagi na lokalizację i kontekst, działek w mieście. Bezpośrednie sąsiedztwo dawnego klasztoru Bernardynów, obecnie mieszczącego siedzibę Muzeum Architektury, oraz zabytkowej kamienicy przylegającej do projektowanej ściany szczytowej, skutkowało koniecznością starannego doboru rozwiązań umożliwiających bezpieczną realizację budynku z dwoma kondygnacjami garażu podziemnego. Zadecydowano by ściany obwodowe wykonać w technologii szczelinowej – rozwiązaniu stanowiącym jednocześnie docelową przegrodę budynku, barierę filtracyjną zabezpieczającą sam wykop przed napływem wody, jak i obiekty sąsiednie w związku z ryzykiem leja depresji, oraz zapewniającym stabilizację przyległych pasów drogowych i budynków. Obrys kondygnacji podziemnej wytyczono – w ścisłej współpracy z urzędem konserwatorskim, przy wsparciu specjalisty dendrologa – mając na uwadze ochronę dwóch leciwych kasztanowców rosnących na terenie nieruchomości.
O charakterze inwestycji niewątpliwie stanowi konsekwentny i rygorystyczny pomysł na elewację. Utrzymanie rytmu i spójności geometrycznej przy nieforemnym obrysie nieruchomości i jednoczesnym zapewnieniu maksymalnej powtarzalności modułów z uwagi na zakładaną prefabrykację, okazało się na etapie projektu znacznym wyzwaniem. Przestrzenna artykulacja ścian zewnętrznych – loggie, tarasy, podcienia – skutkowała dość złożonym przebiegiem granicy termicznej budynku i koniecznością rozwiązania wielu nietypowych miejsc.

Wiele uwagi poświęcono samym prefabrykatom balkonów i gzymsów, będącym crème de la crème przedsięwzięcia. Począwszy od wypracowania geometrii, poprzez pracę nad detalami odwodnień, rozwiązaniami montażu do konstrukcji głównej budynku, dobraniu uszczelnień, rozwiązaniu mostków termicznych, skończywszy na ustaleniu receptur materiałowych pod kątem kolorystyki i faktur wraz z dostosowaniem do rygorów technologicznych procesu prefabrykacji. Zasadnicze decyzje w tym zakresie podejmowane były na budowie, w trakcie metodycznej pracy na próbkach i mock- upach, przez zespół składający się z przedstawicieli inwestora, wykonawcy, technologów zakładu prefabrykacyjnego oraz projektantów.

Ustalając na budowie finalną formę prefabrykowanych balkonów niezwykle dużo uwagi poświęcono sposobowi odprowadzenia wody opadowej, mając na uwadze zarówno estetykę, kwestie eksploatacyjne, jak i komfort użytkowników. Nie mniej uwagi poświęcono dobraniu i rozrysowaniu płytek klinkierowych, klejonych w charakterystyczną jodełkę, na pilastrach budujących rytm wertykalny elewacji, tak by uzyskać efekt jak najbardziej naturalny. Nacisk położono m. in. na opracowanie narożników, mając na względzie sposób docinania płytek w miejscach styku i fugowania. Celem było osiągnięcia wrażenia miąższości pełnej cegły. W trakcie budowy przygotowano mock- up elementu zestawiając go, wraz z próbką balkonu w rzeczywistej skali, z fasadą dawnego kościoła i budynków zakonnych, w celu oceny relacji pomiędzy historycznym sąsiedztwem a powstającym obiektem, którego fasada stanowi współczesną reinterpretację zabytkowej architektury ceglanej.

Paradoksalnie mamy poczucie, że budowa poszła sprawniej niż proces projektowy. Jest to zasługa czasu, energii i osobistego zaangażowania w opracowanie dokumentacji zarówno po naszej – projektantów – stronie, jak i świadomego inwestora wspieranego przez wykwalifikowany zespół. Nie można jednakże pominąć bardzo dobrej atmosfery na placu budowy, pozwalającej konstruktywnie rozwiązywać wszelkie wyzwania.