REWITALIZACJA PODWÓRKA

RATUSZ SIECHNICE

WĘZEŁ PRZESIADKOWY, WROCŁAW STADION

Nasze działanie polega zwykle na wypełnieniu jakiegoś przestrzennego ubytku. Jest kontekst, jest o co zaczepić. Tym razem jednak kontekstu nie było. Nowy stadion oraz wielopoziomowy węzeł drogowy, miały dopiero powstać równolegle z naszym obiektem.

Temat od początku prowokował nas do odważniejszych poszukiwań formalnych. Gdzieś z tyłu głowy mieliśmy dobre tradycje ekspresyjnych stacji kolejowych i niespełnienie po konkursie na stadion. Od początku, szukając właściwego wyrazu, pracowaliśmy na kartonowych i plastelinowych modelach. Kluczowe okazały się być: decyzja o asymetrii dachu, podporządkowana logice potoków ludzkich, a także potrzeba płynnego, intuicyjnego przekierowania ludzi na esplanadę stadionu. Nierównoległe, przecinające się linie, z których zbudowano bryłę, miały swoją genezę w zmultiplikowanych kierunkach dróg, torów i ścieżek. Miejsce, w którym się zbiegają obudowaliśmy strukturą złożoną z płaszczyzn układających się w dynamiczną kompozycję. Tak uformowana bryła obiektu była przeciwwagą do łagodnych krzywizn stadionu i jego przedpola. Całość ubraliśmy w surowy, brutalny w wyrazie żelbet uzupełniony elementami z ocynkowanej stali, dopisując się do estetyki powstałego w międzyczasie kontekstu.

Wielki, kroczący jaszczur, betonowe origami czy latawiec – nazwy funkcjonujące w pracowni zdradzają, że tym razem złamaliśmy wszelkie nasze zasady i ‘myśleliśmy’ przede wszystkim formą. Ludzie miewają w sobie gdzieś głęboko, atawistyczną potrzebę zabawy latawcem. Nasz, był tym razem betonowy.

nagrody:
2009 – Złoty medal na Biennale Architektury ‘Leonardo 2009’
2012 – I nagroda ‘Życie w architekturze 2000-2012’
2012 – Nagroda specjalna ‘Polski cement w architekturze 2011’
2012 – Wyróżnienie ‘Nagroda roku 2011’ SARP
2012 – Shortlisted – World Architecture Festival 2012
2012 – I Nagroda ‘Piękny Wrocław 2011’, kategoria infrastruktura
2012 – III Nagroda ‘Dolnośląska budowa roku 2011’
2012 – Grand Prix ‘Przyjazna przestrzeń publiczna’ DOFA 2012
2013 – Nominacja krajowa ‘Mies van der Rohe Award 2013’
2013 – Shortlisted – ‘Mies van der Rohe Award 2013’

Hala Sportowa ‘NA SKARPIE’

PRZYSTANEK MPK

RENOMA

Na początku był paraliżujący strach. Choć zadanie z pozoru banalne – znalezienie opakowania. A dokładnie formy dla współczesnej maszyny handlowej, składającej się z wielu niekochanych komponentów (wielopoziomowy parking) i technologicznych obowiązków (czerpnie, wyrzutnie, ażury). Maszyny perfekcyjnie zaprogramowanej na potrzeby współczesnego handlu przez specjalistów z Londynu (Benoy) i wprowadzającej swoją masą, sporą dysharmonię w skali tego fragmentu miasta. W kontrze monumentalny i kultowy, zniszczony ale nadal bezkompromisowo piękny gmach Dernburga, przed którym należałoby przyklęknąć. Sprawy nie ułatwiały niezwykle skomplikowane zapisy Planu Miejscowego.

Później wielomiesięczne miotanie się od ściany do ściany, w poszukiwaniu formuły załatwiającej wszystkie problemy. Klucz tym razem był intuicyjnie blisko – w pierwszych szkicach i rozmowach, choć aby go zauważyć zatoczyliśmy kilkunastomiesięczne koło dyskusji i wielu alternatywnych wersji.

Głównym zamiarem stała się stylistyczna i formalna kontynuacja istniejącej architektury przy użyciu współczesnego języka znaków i z wykorzystaniem do zbalansowania skali obiektu dynamiki, tak charakterystycznej dla epoki. Spójność starej i nowej części uzyskano dzięki proporcjom, zabiegom redukującym masę, horyzontalnym podziałom elewacji, charakterowi zastosowanych materiałów oraz kolorystyce. Dynamika jednoznacznie horyzontalnej elewacji nowej części została spotęgowana przez wachlarzowe odchylenie poziomych gzymsów, które tworzą bardzo mocno zaznaczony pierwszy plan fasady. Jego tło stanowią szklane witryny i ściana wykończona płytami włóknocementowymi (fibre-C) w kolorze ciemnobrunatnym, korespondującym z ceramiczną okładziną zabytkowego gmachu. Nowa bryła łączy się z zabytkowym gmachem za pośrednictwem atrium wejściowego, które pełni funkcję łącznika (buforu) między obu częściami.

W ramach inwestycji zagospodarowano także plac Czysty oraz przebudowano ulice: Podwale i Czystą, dzięki czemu tereny otaczające dom handlowy zostały ponownie włączone w publiczne życie miasta.

DOLNOŚLĄSKA SZKOŁA WYŻSZA

HALA SPORTOWA

WYDZIAŁ PRAWA, ADMINISTRACJI I EKONOMII

Gdyby kilka lat temu ktoś powiedział, że w zabytkowym centrum miasta powstanie duży budynek według naszego projektu, potraktowalibyśmy to jako żart. Z równie sceptycznym nastawieniem wzięliśmy udział w konkursie – potraktowaliśmy to jako rodzaj ćwiczenia warsztatowo, ucieczkę od nudy codzienności. I udało się. Warunki konkursu narzuciły wiele ograniczeń decydujących o rozwiązaniach przestrzennych: wysokość zabudowy i jej linię, sugerowały również nawiązanie do otaczającej zabudowy. W dyskusji nad sposobem kształtowania historycznego centrum miasta staraliśmy się zająć jasne stanowisko – zrezygnowaliśmy z banalnego i pustego naśladowania form historycznych w przekonaniu, że architektura, nawet traktowana jako miejska scenografia, powinna być budowana przy użyciu form charakterystycznych dla czasu, w którym powstaje. Program funkcjonalny okazał się prawdziwą mieszanką: sale wykładowe, seminaryjne, biblioteka, restauracja, parking…  stłoczone i spiętrzone na niedużej działce. Do tego masa sugestii z różnych stron – co też budynek mógłby jeszcze w sobie zawrzeć, jak mógłby wyglądać. W całym tym zamieszaniu praca architekta w równej mierze polegała na właściwym kształtowaniu przestrzeni co na umiejętnym prowadzeniu negocjacji i łagodzeniu konfliktów. Przestrzenna dyspozycja budynku jest prosta. W skrzydle południowym mieszczą się, jedno nad drugim, dwa duże audytoria. W głównym skrzydle „ułożono” warstwami pozostałe funkcje: sale seminaryjne, pomieszczenia biblioteki i restaurację. Podziemie zajmują garaże. Budynek wyróżnia się na tle podobnych realizacji bogatą infrastrukturą techniczną (klimatyzacja, wyposażenie audiowizualne sal wykładowych, sieć instalacji słaboprądowych, BMS). Podstawowym założeniem kształtowania wnętrz była dyskrecja użytych środków, prostota rozwiązań i otwarcie na otaczającą przestrzeń (widok z wnętrza budynku na wschodnie skrzydło Uniwersytetu i kościół Uniwersytecki). Gdyby w dniu ogłoszenia wyników konkursu ktoś powiedział ile problemów wiąże się z projektowaniem i realizacją takiego budynku stwierdzilibyśmy, że chyba przesadza. A jednak nie byłoby w tym nic z przesady – teraz to wiemy.

GIMNAZJUM W SIECHNICACH