PLAC MIEJSKI

‘PRZYLĄDEK NADZIEI’

WĘZEŁ PRZESIADKOWY, WROCŁAW STADION

Nasze działanie polega zwykle na wypełnieniu jakiegoś przestrzennego ubytku. Jest kontekst, jest o co zaczepić. Tym razem jednak kontekstu nie było. Nowy stadion oraz wielopoziomowy węzeł drogowy, miały dopiero powstać równolegle z naszym obiektem.

Temat od początku prowokował nas do odważniejszych poszukiwań formalnych. Gdzieś z tyłu głowy mieliśmy dobre tradycje ekspresyjnych stacji kolejowych i niespełnienie po konkursie na stadion. Od początku, szukając właściwego wyrazu, pracowaliśmy na kartonowych i plastelinowych modelach. Kluczowe okazały się być: decyzja o asymetrii dachu, podporządkowana logice potoków ludzkich, a także potrzeba płynnego, intuicyjnego przekierowania ludzi na esplanadę stadionu. Nierównoległe, przecinające się linie, z których zbudowano bryłę, miały swoją genezę w zmultiplikowanych kierunkach dróg, torów i ścieżek. Miejsce, w którym się zbiegają obudowaliśmy strukturą złożoną z płaszczyzn układających się w dynamiczną kompozycję. Tak uformowana bryła obiektu była przeciwwagą do łagodnych krzywizn stadionu i jego przedpola. Całość ubraliśmy w surowy, brutalny w wyrazie żelbet uzupełniony elementami z ocynkowanej stali, dopisując się do estetyki powstałego w międzyczasie kontekstu.

Wielki, kroczący jaszczur, betonowe origami czy latawiec – nazwy funkcjonujące w pracowni zdradzają, że tym razem złamaliśmy wszelkie nasze zasady i ‘myśleliśmy’ przede wszystkim formą. Ludzie miewają w sobie gdzieś głęboko, atawistyczną potrzebę zabawy latawcem. Nasz, był tym razem betonowy.

nagrody:
2009 – Złoty medal na Biennale Architektury ‘Leonardo 2009’
2012 – I nagroda ‘Życie w architekturze 2000-2012’
2012 – Nagroda specjalna ‘Polski cement w architekturze 2011’
2012 – Wyróżnienie ‘Nagroda roku 2011’ SARP
2012 – Shortlisted – World Architecture Festival 2012
2012 – I Nagroda ‘Piękny Wrocław 2011’, kategoria infrastruktura
2012 – III Nagroda ‘Dolnośląska budowa roku 2011’
2012 – Grand Prix ‘Przyjazna przestrzeń publiczna’ DOFA 2012
2013 – Nominacja krajowa ‘Mies van der Rohe Award 2013’
2013 – Shortlisted – ‘Mies van der Rohe Award 2013’

WYDZIAŁ PRAWA, ADMINISTRACJI I EKONOMII

Gdyby kilka lat temu ktoś powiedział, że w zabytkowym centrum miasta powstanie duży budynek według naszego projektu, potraktowalibyśmy to jako żart. Z równie sceptycznym nastawieniem wzięliśmy udział w konkursie – potraktowaliśmy to jako rodzaj ćwiczenia warsztatowo, ucieczkę od nudy codzienności. I udało się. Warunki konkursu narzuciły wiele ograniczeń decydujących o rozwiązaniach przestrzennych: wysokość zabudowy i jej linię, sugerowały również nawiązanie do otaczającej zabudowy. W dyskusji nad sposobem kształtowania historycznego centrum miasta staraliśmy się zająć jasne stanowisko – zrezygnowaliśmy z banalnego i pustego naśladowania form historycznych w przekonaniu, że architektura, nawet traktowana jako miejska scenografia, powinna być budowana przy użyciu form charakterystycznych dla czasu, w którym powstaje. Program funkcjonalny okazał się prawdziwą mieszanką: sale wykładowe, seminaryjne, biblioteka, restauracja, parking…  stłoczone i spiętrzone na niedużej działce. Do tego masa sugestii z różnych stron – co też budynek mógłby jeszcze w sobie zawrzeć, jak mógłby wyglądać. W całym tym zamieszaniu praca architekta w równej mierze polegała na właściwym kształtowaniu przestrzeni co na umiejętnym prowadzeniu negocjacji i łagodzeniu konfliktów. Przestrzenna dyspozycja budynku jest prosta. W skrzydle południowym mieszczą się, jedno nad drugim, dwa duże audytoria. W głównym skrzydle „ułożono” warstwami pozostałe funkcje: sale seminaryjne, pomieszczenia biblioteki i restaurację. Podziemie zajmują garaże. Budynek wyróżnia się na tle podobnych realizacji bogatą infrastrukturą techniczną (klimatyzacja, wyposażenie audiowizualne sal wykładowych, sieć instalacji słaboprądowych, BMS). Podstawowym założeniem kształtowania wnętrz była dyskrecja użytych środków, prostota rozwiązań i otwarcie na otaczającą przestrzeń (widok z wnętrza budynku na wschodnie skrzydło Uniwersytetu i kościół Uniwersytecki). Gdyby w dniu ogłoszenia wyników konkursu ktoś powiedział ile problemów wiąże się z projektowaniem i realizacją takiego budynku stwierdzilibyśmy, że chyba przesadza. A jednak nie byłoby w tym nic z przesady – teraz to wiemy.

Hala Sportowa ‘NA SKARPIE’

SZKOŁA MUZYCZNA [OSM]

Typologia współczesnej szkoły ze swej natury źle wpisuje się w gęste miasto. Szuka raczej ekstensywnych struktur, spokojnego sąsiedztwa i bliskości terenów mieszkaniowych. To zupełnie inny świat, niż ten ściśnięty w śródmiejskich kwartałach. Pozorny paradoks lokalizacji w ścisłym centrum – pomiędzy ruchliwą ulicą i linią kolejową, tłumaczy marka „Łowieckiej”, której oddziaływanie na rynku edukacyjnym jest mocno ponadlokalne. Drugi powód to bezpośrednie sąsiedztwo Filharmonii Wrocławskiej, która przenosząc się do Narodowego Forum Muzyki, opuszcza swój gmach, otwierając potencjał wykreowania unikalnego kompleksu.

Wielkość działki, konieczność właściwego nasłonecznienia sal lekcyjnych i spełnienia rygorystycznych wytycznych ochrony akustycznej, sprokurowały decyzję o spiętrzeniu wszystkich funkcji w jeden homogeniczny blok z otwartym wewnętrznym dziedzińcem. Zwarty, geometryczny układ narzucił regularną i zdyscyplinowaną dyspozycję funkcji – od strony ulicy, bufor akustyczny dla sal lekcyjnych stanowi szeroki korytarz, pełniący zarówno funkcję głównej komunikacji jak i przestrzeń rekreacyjną. W główną strukturę budynku zostały wbudowane autonomiczne, małe obiekty („box in the box”) z niezależnymi ścianami i stropami. Struktura tych „pudełek” zależna jest od zakresu częstotliwości dźwięków generowanych przez poszczególne grupy instrumentów. Pomieszczenia muzyczne zyskały wykończenie ustrojami akustycznymi tłumiącymi lub wzmacniającymi poszczególne pasma muzyczne.

Piłsudskiego to jedna z tych reprezentacyjnych ulic, których znaczenie w hierarchii przestrzennej miasta jest wyjątkowe. Jej struktura od zawsze budowana była na zasadzie „wplatania” w pierzeję monumentalnych gmachów użyteczności publicznej. Budynkiem szkoły próbujemy kontynuować ten zamysł kompozycyjny. Takie „cerowanie miasta”, które kiedyś już było.

nagrody:
2015 – Brick Award PL, obiekt użyteczności publicznej

RATUSZ SIECHNICE

SIEDZIBA DSOIA RP

Gdyby mi ktoś kiedyś powiedział, że będziemy rekonstruować jakiś budynek, pewnie bym nie uwierzył. Jak widać w architekturze, podobnie jak w polityce nie można nadużywać słowa ‘nigdy’. Czasem trzeba skończyć jakąś misterną układankę, w której brakującym elementem jest cały budynek. Tak było i tym razem.

Historia tej odbudowy jest trochę jak historia naszej nowej architektonicznej rzeczywistości. Nieskomplikowana i namiętna. Na wernisażu z okazji 80-lecia otwarcia wystawy WuWA we Wrocławiu, staliśmy w kilku kolegów pod planszą z rzutem świeżo spalonego przedszkola (przypadkowo ma się rozumieć) narzekając na czasy, bezkarnych inwestorów i zawsze nie taka pogodę. Jednakoż, jeżeli można uwieść architekta prostym rzutem, to takie (zbiorowe) uwiedzenie miało tam miejsce. Jeszcze raz okazało się, że dobry plan to przepustka do drugiego życia zabytku. I że Witruwiuszowska triada to nie lista punktów, tylko układ funkcji, gdzie Firmitas jest liniowo proporcjonalne do Utilitas.

Po olśnieniu na wystawie wypadki potoczyły się już niezwykle dynamicznie – jak to w naszej ułańskiej codzienności. Odważna i dalekowzroczna decyzja Miasta o podarowaniu terenu Izbie Architektów, miesiące starań o dotacje unijne, szybki projekt rekonstrukcji i budowa w stachanowskim tempie 5 i pół miesiąca. W czasie tej odbudowy wiele podstawowych pytań: dokładne usytuowanie, detale, kolor. Mozolna, detektywistyczna robota z wielkim wsparciem konserwatorskim przynosi nagrodę – odkryty przypadkiem w końcówce inwestycji brodzik potwierdza, ze budynek stoi idealnie w osi.

Wreszcie jest! Będzie tam nowy dom dla architektury i architektów. Stały adres, który jest immamentną częścią racji bytu w tym zawodzie. Za chwilę ruszy tam architektoniczny DKF, stała ekspozycja WuWy, wykłady, warsztaty i wystawy młodych. Ale to już zupełnie inna historia.

DOLNOŚLĄSKA SZKOŁA WYŻSZA

HALA SPORTOWA